Le peintre Christos Kyriazis

archaiamessini-logo2

Ο Χρήστος Κυριαζής είναι και αθλητής δρόμου με εξαίρετες επιδόσεις, καθώς επίσης και άριστος παίκτης του θεάτρου σκιών. Αυτές τις τέχνες που υπηρέτησε με συνέπεια, μετέφερε και στην αλλοδαπή, συγκεκριμένα στο Παρίσι, στη Σχολή Καλών Τεχνών του οποίου σπούδασε Ζωγραφική, Χαρακτική, Γλυπτική, Αισθητική και Φιλοσοφία.  Εκεί του εδόθη η ευκαιρία να μεταλαμπαδεύσει σε κάθε ευκαιρία, στο μέτρο του δυνατού, τα στοιχεία του καλλιτεχνικού πολιτισμού μας αλλά και ιστορικά, ανθρωπιστικά, πολιτιστικά, εθνικά και γενικά ό,τι κάνει τον δημιουργό και τους αποδέκτες του κάθε έργου, Άνθρωπο. Κέρδισε εκεί διακρίσεις που τιμούν στο πρόσωπό του σαν άξιο τέκνο της Ιθώμης, της Πελοποννήσου, της Ελλάδος. Μεταξύ των καθηγητών – που όλοι τον εκτίμησαν σαν ταλαντούχο καλλιτέχνη και σαν άνθρωπο με αρετές – υπήρξε και ο Ολιβιέ Ρεβώ Ντ, Αλλών, καθηγητής της φιλοσοφίας, ο οποίος είπε :

Στη μελέτη "Ο κοινωνικός και φιλοσοφικός ρόλος του Καραγκιόζη" του διδάκτορος φιλοσοφίας, ζωγράφου, γλύπτη, χαράκτη, ποιητή και φυσικά καραγκιοζοπαίχτη, Χρήστου Α. Κυριαζή, μαθαίνουμε τα πάντα για τον Καραγκιόζη, το πνεύμα του οποίου ενέπνευσε τον ποιητή, το λογοτέχνη, το μουσικό, το θεατρικό συγγραφέα, το σκηνοθέτη, το γελοιογράφο, το ζωγράφο, τον Άνθρωπο.

L'inauguration du musée Christos A. Kyriazis s'est tenue le 2 août 2009 à l'Ancienne Messène. Elle a eu lieu en présence du maire d'Ithomi, Costas Georgakopoulos, du représentant du préfet, Panayotis Tsimoyannis, du député Yannis Lambropoulos, du professeur Pétros Thémélis, archéologue du site, du président de l'association "Ancienne Messène", Dimitrios Kouvélakis, du professeur de littérature anglaise, Nikolaos Kyriazopoulos et du conseiller municipal, Georgos Davillas. Chacun d'eux a prononcé un discours devant un public nombreux. Les présidents des associations de la région étaient également présents.  

C'EST SUREMENT CELA, LA PEINTURE

 

C'est une illusion de croire qu'un tableau est immobile. C'est un geste a l'etat pur. Rien de naif ou de magique dans ces archetypes trop humains pour etre des idoles. Dans son travail, le peintre n'obeit qu'a la hierarchie du coeur. Ici l'inconnu n'est plus anonyme. Il s'integre dans une configuration nouvelle du sacre. Sans resignation ni revolte, l'individu s'inscrit dans cette masse dont il est issu, a la fois protectrice et figee dans son imploration muette.