O ζωγράφος Χρήστος Κυριαζής

Έκθεση στη γκαλερί Art Zone 42

ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

 

Πλανάται κανείς αν πιστεύει πως ένας πίνακας είναι ακίνητος. Πρόκειται για καθαρή κίνηση. Δεν υπάρχει τίποτε το αφελές ή το μαγικό σε αυτά τα υπερβολικά ανθρώπινα αρχέτυπα για να είναι είδωλα. Στο έργο του, ο ζωγράφος υπακούει μόνο στην ιεραρχία της καρδιάς. Εδώ το άγνωστο δεν είναι πλέον απρόσωπο. Ενσωματώνεται σε μια καινούρια μορφολογία του ιερού. Δίχως εγκαρτέρηση ή αγανάκτηση, το άτομο εντάσσεται στη μάζα από την οποία προέρχεται, προστατευτική και μαρ¬μαρωμένη ταυτόχρονα, μέσα στη βουβή ικεσία της.

 

Είναι η στήλη των λησμονημένων. Ηρώων παρά τη θέληση τους, μεταναστών ή μαρτύρων χωρίς παράσημα. Τα δάχτυλά μας είναι τα μάτια τους, οι σκιές μας οι φωνές τους. Δεν είναι τίποτα χωρίς αυτήν τη διαβεβαίωση αθωότητας. Δεν θα είχαν υπάρξει ζωντανοί παρά για να πεθά¬νουν δύο φορές, αν ο θάνατος ήταν αυτή η ανασύνθεση της ύλης, αυτή η είσοδος σε μιαν άλλη εποχή, που θα ήταν εκείνη της ζωγραφικής, σε αυτό που θα μπορούσε κανείς να ονομάσει συνέχιση της ζωής με άλλα μέσα.

 

Αυτή η εποχή είναι λοιπόν κάλλιστα η δική μας, αλλά κυρίως αυτά τα σώματα, τα τόσο ή υπερβολικά αγαπημένα, όσο έκπτωτα ή χρεοκοπημένα κι αν είναι, δεν έχουν χάσει τίποτα από την παρουσία τους μέσα από την εξαφάνιση τους. Αν η ζωή τους παρουσιάζεται σαν επιτάχυνση της ύλης, εδώ δεν θα έκανε τίποτε άλλο από το να παρατείνεται αλλάζοντας, μέσα από γραμμές και χρώματα, κλίμακα σωματικότητας. Αυτό που μπορεί κανείς να αντιληφθεί, μέσα από το εμπνευσμένο πρίσμα του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΥΡΙΑΖΗ, κάτω από την αόρατη οθόνη αυτού του θεάτρου σκιών, είναι ότι η πορεία του πεπρωμένου δεν τελειώνει μαζί με εμάς.

 

Η μεταμόρφωση της από το χέρι του ζωγράφου είναι το έργο μιας συλλογικής μοίρας. Ωσάν η ζωή μας να περιέκλειε μία άλλη, της οποίας ήμαστε σήμερα, αιχμάλωτοι μέσα στο θόρυβο και στο πλήθος, η πρώτη ύλη. Είναι επίσης μία πορεία ενάντια στο πεπρωμένο, επειδή το πεπρωμένο είναι τυφλό. Μία πορεία που έχει ήδη αρχίσει κάτω από τα δύσπιστα μάτια μας, για να απελευθερωθούμε από το τυχαίο, στο οποίο εστιάζει το βλέμμα του ζωγράφου για να αποδείξει ότι δεν είναι αναγκαίο.

 

Δεν πρόκειται για ένα απλό παιχνίδι αντιθέσεων ή φωτισμών, αλλά για την ενσάρκωση της ελπίδας. Τα πρόσωπα αυτής της χωρίς λόγια διήγησης δεν έχουν εξήγηση να δώσουν. Είναι από μόνα τους ολόκληρη η Ιστορία. Η ακινησία τους δεν τα εμποδίζει να προχωρούν. Δεν τους αρκεί να περιμένουν, αλλά αρνούνται το μοιραίο. Υπερβαίνουν τα σύνορα της λογικής, χωρίς να φοβούνται την επιθυμία ή τη μετάνοια, χωρίς να αποκλείουν την αγωνία ή το έλεος.

 

Dominique Grandmont, 21 Μαρτίου 2011

Διαβάστηκε 1347 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Αναδρομική Έκθεση, Κτίριο ΑΤΕ Μελιγαλά Μεσσηνίας